فراخوان

 به تظاهرات برای همبستگی با پناهجویان مبارز همگرایی برای

یک زندگی با ارزش انسانی بدور از استثمار و تبعیض

بیش از هفت ماه است که گروهی از پناهجویان، با ملیت های مختلف جهت یک زندگی بدون تبعیض، علیه سیستم نژادپرستانه در آلمان دست به مبارزه ای پیگیر زده اند.

رئوس خواسته های آنان به قرار زیر است:

• لغو قانون بازپس گرداندن پناهجویان به کشورشان.

• لغو قانون نژادممنوعیت سفر برای پناهندگان.

• لغو کمپینهای اجباری دسته جمعی با مراقبت پلیس، که انزوای ناگزیر را به پناهجویان بطور سیستماتیک تحمیل می کند.

• خواهان حق ماندن بدون قید و شرط.

ما میخواهیم با این تظاهرات حمایت خود را با پناجویان، علیه قوانین راسیستی پناهندگی اعلام کنیم.

ما براین  باوریم که حق مسلم هر  انسان است که عاری از خاستگاه نژادی از امنیت و حقوق زیستی خود بهره مند شود.
ما برابری حقوق انسانی هر فرد را در همه جهان خواستاریم. 

 

 مکان: گوتینگن جلوی محوطه بازداشتگاه مرکزی

زمان: شنبه ۱۰ نوامبر ۲۰۱۲ ساعت ۲:۳۰ بعدازظهر

Demonstration
 

Solidarität mit der bundesweiten Flüchtlingsbewegung
– für ein würdiges Leben für alle Menschen!

Seit einigen Monaten haben Flüchtlinge in Deutschland begonnen sich gegen die repressive
Asylpolitik der Bundesregierung zu erheben.
 

Sie fordern:
•
•
•

• Stopp der inakzeptablen Abschiebung von Menschen, die für das Erreichen von Freiheit

       und

• Sicherheit ihre Länder verlassen müssen

• Abschaffung der Residenzpflicht

• Abschaffung der Flüchtlingsheime und -lager, die die Menschen aus der Gesellschaft

       isolieren und sie zu Aussätzigen machen
 

Wir wollen uns diesem Protest anschließen. Wir sagen: Jeder Mensch hat das Recht auf ein Leben
in Würde und Sicherheit, unabhängig von seiner Herkunft. Daher stehen wir hinter diesen
Forderungen und möchten den Protest für gleiche Rechte aller Menschen unterstützen!
 

Samstag, 10. November 2012
14.30 Uhr
Uni Campus
(Platz der Göttinger Sieben, Göttingen)

خبرنگار یونانی بدلیل رعایت نکردن حفظ حریم خصوصی دستگیر و امروز آزاد شد

پلیس یونان خبرنگار یونانی را در روز یکشنبه  به جرم" رعایت نکردن حفظ حریم خصوصی" بازداشت کرده بود. نام این خبرنگار Kostas Vaxevanis است و لیستی  با نام ۲۰۵۹ نفر از فاسدین یونانی از جمله سیاستمداران را منتشر کرده که پولهای خود را در بانک  سوئیس HSBC نگهداری میکنند. این روزنامه نگار سردبیر روزنامه   Hot Doc در آتن است. وزیر سابق دارایی فرانسه خانمChristine Lagarde  در سال ۲۰۱۰ این لیست را برای مقامات یونانی فرستاده بود، طبیعی است که این لیست به باد فراموشی سپرده میشود و برای اینکه مشکلات اقتصادی یونان حل شود، دولت یونان به کمک اتحادیه های اروپایی و خانم مرکل دست بر گلوی شهروندان میگذارند.

این خبرنگار در بعدازظهر امروز آزاد شده و روز دوشنبه قرار است زمان دادگاه او تعیین شود.

سارا نبوی

موفقیت پناه جویان متحصن در برلین برای ادمه تحصن و اعتصاب غذا در دروازه براندنبورگ

حنیف حیدرنژاد

سایت انتگراسیون، 31.11.2012: هفته گذشته پناه جویان متحصن در برلین که برخی از آنان در دروازه براندنبورگ چادر زده و تعدادی نیز اقدام به اعتصاب غذا کرده بودند با مخالفت و تهاجم پلیس روبرو شده و چادرهای آنها برچیده شد. تعدادی دستگیر ولی پس از مدت کوتاهی بلافاصله آزاد شدند.

"دروازه براندنبورگ" از اصلی ترین محل های توریستی در آلمان است. این محل چند صد متر تا پارلمان آلمان و دفتر صدراعظم فاصله دارد، در این منطقه تعداد زیادی سفارتخانه قرار دارد و  اصلی ترین محل برای برگزاری تظاهرات و گردهمائی های سیاسی و فرهنگی در برلین بوده و تعدادی از بزرگترین تلویزیون های آلمان نیز در همان نزدیکی دفتر اصلی خود را دایر کرده اند. این محل نزدیک ایستگاه مرکزی قطار برلین بوده و به دلیل همه ویژگی هائی که گفته شد حضور پناه جویان در آنجا می تواند بیشترین توجه اجتماعی و سیاسی و رسانه ای را به خود جلب نماید.

برای حل و فصل کردن ادامه حضور و تظاهرات در این محل، هیئتی از نمایندگان پناه جویان و حامیان آنان با شهردار منطقه مذاکره ای چند ساعته داشته اند. برخی از موارد توافق در ویدئوی فوق به زبان آلمانی و فارسی اعلام شده است، از جمله:
- پناه جویان مجازند که در همین محل حضور 24 ساعته داشته باشند. آنان مجاز به برپائی چادر برای خواب و زندگی نیستند. اما شب ها می توانند در همانجا و در یک اتوبوس بخوابند.
- پناه جویان مجازند که حضور خود را به طور علنی نشان دهند. آنان می توانند میز کتاب و اطلاع رسانی برپا کنند. و می توانند پلاکاردهائی با مضامین سیاسی که خواسته هایشان را منعکس می کند بر پا کنند.

- پناه جویان به اعتصاب غذای خود کماکان ادامه میدهند. و برای حل خواسته هایشان خواستار مذاکره با نماینده دولت در امور پناهندگی می باشند. هرگاه پناه جویان نشانه هائی از حُسن نیت دولت در این زمینه ببینند، این آمادگی را دارند تا در مورد ادامه اعتصاب غذا تجدید نظر کنند.

حمید نوذری از مسئولین کانون پناهندگانی سیاسی ایرانی در برلین و از حامیان پناه جویان، ترجمه آلمانی همراه با تشریح وضعیت را به عهده دارد.

http://www.youtube.com/watch?v=y_WgNe4rv7E&feature=related

http://www.if-id.de/New/index.php?option=com_content&task=view&id=10874&Itemid=45

---

بدرفتاری پلیس برلین با پناهجویان

از زبان یک پناهنجو : بیش از ۲۰ نفر از پلیس ها مرا کتک زدند. من فریاد می زدم و فریاد می زدم اما هیچ کس آنجا نبود که به من کمک کند. آنها مرا مسخره می کردند و می خندیدن. آنها می گفتند اگر من بمیرم هیچ کس ناراحت نمیشود و اینکه دولت آلمان ماها را دوست ندارد. 

در تاریخ ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ از طرف اردوگاه پناهجویان تظاهراتی با شرکت فعالین و پناهندگان در مقابل سفارت نیجریه در برلین سازماندهی شد. این تظاهرات بر علیه رفتار بد سفارت نیجریه با پناهجویان و قرارداد دیپورت پناهندگان نیجریه ای که مابین آلمان و دولت نیجریه بسته شده است. 

 

۲۵ نفر از تظاهرکنندگان را دستگیر به بازداشتگاه پلیس بردند و در آنجا با آنها بدرفتاری و بهشان توهین های نژادپرستانه کرده اند.

http://kanalb.org/clip.php?clipId=2944&Vlang=ger&autostart=true

ترجمه از سارا نبوی

خلاصه ای از بیوگرافی ویرجینیا بولتن معروف به لوئیز میشل

   http://www.youtube.com/watch?v=z9n5JYNRAms

Louise Michel دختر یک کارگر آلمانی بود که پس از سرکوب انقلاب  ۱۹۴۸ مهاجرت و بعد به کشاورزی پرداخت . او در اروگوئه، در سال ۱۸۷۰متولد شد ( بعضی از منابع میگویند او در San Luis متولد شده‌). پس از جدایی پدر و مادرش، مادرش به شهر Rosario نقل مکان کرد، در آنزمان ساکنین این شهر بعنوان مبارزان „Barcelona Argentiniens“ نامیده میشدند.  او ۱۵ سال بطور متناوب در آنجا زندگی کرد و بدلیل آنکه سخنور خوبی بود و روحیه مبارزه جویانه ای داشت، به او نام  la Luisa Michel rosarina دادند.  از سن پانزده سالگی اول در کارخانه کفشدوزی و بعد از آن در کارخانه قند وشکر به نام 
 Refinería Argentina de Rosario شروع به کار کرد. او را برای اولین بار در حین پخش اعلامیه های آنارشیستی بازداشت کردند. در اول ماه می ۱۸۹۰  در صف اول تظاهرات برای یادبود کشتار در شهر  Chicago شرکت کرد. در این روز برای اولین بار در کشور آرژانتین یک زن در جمع کارگران  توانست،  سخنرانی انقلابی ایراد کند.

زندگی او نمونه واقعی یک آنارکو فمینیست بود، هرچند که این اصطلاح تازه ازاواسط۱۹۷۰  بکار برده میشود. 
در آنزمان پدر و یا مادر اکثریت زنهای آنارشیست   مهاجرینی از کشورهای اسپانیا، ایتالیا و یا یکی از کشورهای همسایه بودند. این مهاجرین نه تنها ایده های آنارشیستی و سوسیالیستی را با خود به ارمغان آوردند بلکه آرزوی یک زندگی دیگر، بهتر، آزادتر و مبارزه برای آن را نیز به همراه آوردند.

او مینویسد که دولت و سرمایه نیاز به یک راهب دارند که توده های مردمی را با صلیب سرگرم کند. زمانی که مبارزات مردمی آغاز میشود، نیاز به  یک قاضی برای مجازات و یک ارتش برای قتل عام دارند.

پلیس چندین بار او را بازداشت کرد ولی این مانع از آن نشد که او با پرچم سیاه و سرخش در صف اول تظاهرتها شرکت نکند.

 Louise Michel با Juana Bela و زنهای دیگر روزنامه های „ La Protesta Humana „ و „La Protesta“ را منتشر میکردند. 
Virginia  Boltenیکی از سردبیران روزنامه آرژانتینی„La Voz de Mujer“ صدای زن بود.
 ( صدای زن Buenos Aires, ۱۸۹۷ــ ۱۸۹۶ ، ۱۹۰۰ــ۱۸۹۹  Rosario ) این روزنامه در میان زنان کارگر توزیع میشد و همین باعث شد که مردان آنارشیست او را به باد انتقاد بگیرند، چرا که این روزنامه مابین مردان آنارشیست پخش نمیشود، مردانی که او رادیکال می نامیدند.
 

صدای زن تحت عنوان Ni dios, ni patrón, ni marido ( نه خدا، نه رئیس و نه شوهر) چاپ می شد.
مقالاتی که در این روزنامه به چاپ می رسید بطور مثال: در مورد سوءاستفاده های جنسی روحانیت با همکاری راهبه های ظالم در مدارس و یتیم خانه ها ( فاضلاب کثیف روحانیت )، برعلیه خدمت اجباری در جنگهای جهانی و متمدن کردن اجباری مردم منطقه بود.

این زنان و دیگر زنان آنارشیست آمریکای لاتین در آنزمان طی چندین دهه به باد فراموشی سپرده شده بودند و تازه در سالهای اخیر از آنها یاد میشود. چه آنارشیستها و چه زنان آزادیخواه توسط تاریخ نگاران جدی گرفته نمیشوند.

Virginia Bolten با Teresa Marchisio و María Calvia در گروهی به نام Las Proletarias فعالیت می کردند. آنها در سال ۱۹۰۰ بر علیه یکی از بزرگترین تظاهرتهای مسیحی در شهر Rosario و با این هدف که این تظاهرات را مختل کنند، تظاهراتی را با شعار " زنده باد انقلاب و آنارشیسم " سازماندهی کردند که به دستگیری آنها منجر شد.

او از طرف سندیکای کارگران آنارکو کمونیست آرژانتین در داخل کشور برای تبلیغات  مسافرت میکرد که اغلب با سرکوب پلیس مواجه می شد.  در سال ۱۹۰۴ فروشندگان زن را در بازار  Buenos Aires بسیج کرد و ازاعتصابات کارگران حمایت میکرد. در سال ۱۹۰۵ او را با بچه هایش به اروگوئه دیپورتکردند. ( شوهر او  یکی از آنارشیستها اروگوئه به نام Manuel Manrique  بود ).

  او در  International Center of Social Studies که در شهر Montevideo بود، شرکت کرد. در سال ۱۹۰۵ اول برای مجله  El Combate  و بعدا برای دوستش Juana Bouca Rouco  که در سال ۱۹۰۹ مجله La nueva senda  را تاسیس کرده بود،مقاله مینوشت. محتوای این مجله همانطور که نامش وعده می داد برعلیه هرگونه استثمار، ظلم و ستم بود.

خانه ی او محل ملاقات تبعیدی ها بود. در این ملاقاتها Juana Bouca  که بعدا نام خود را به Rouco تغییر داد و دوست دیگرش María Collazo هم شرکت داشتند.  تا زمان مرگش که اواخر دهه ۵۰ بود در شهر Montevideo ماندگار شد.

در تظاهرات های اول ماه می سالهای ۱۹۰۹، ۱۹۱۲ و ۱۹۲۳ سخنرانی های مبارزه جویانه ای کرد ولی بعد از سال ۱۹۳۰ دیگر کمتر در انظار عمومی ظاهر شد.

برای دیدن فیلم اینجا کلیک کنید.

http://www.ila-bonn.de/artikel/ila354/anarchismus_anarchistinnen.htm

ترجمه از سارا نبوی